POPRZEDNIO
Znasz Ammit?
Egipska bogini, tak? Antyczna Baba Jaga.
Sprawiedliwa Ammit bada całe nasze życie.
Dlatego musimy ją wskrzesić.
Wskaże nam drogę do uzdrowienia świata.
Sam jesteś sobie winien, Chonsu.
Teraz jest uwięziony tutaj.
To jeden z tych wielkich.
Wygraliśmy.
Steven.
-Znasz Stevena? -Oczywiście.
Jeśli nie możemy usiąść...
-Marc? Marc! -Steven!
Musimy stąd uciekać.
Cześć.
Pomocy!
To wszystko twoja wina!
Spokojnie. Marc? Marc.
Nie strzelałem do ciebie.
Twój umysł nieustannie oscyluje
między sensem a nonsensem.
Wyobraź sobie, że twoja jaźń to wahadło
bujające się między trudną prawdą,
że jesteś moim pacjentem w Centrum Medycznym imienia Putnama
w Chicago w stanie Illinois,
a stworzoną przez siebie kojącą fantazją,
w ramach której jesteś chyba jakimś superbohaterem.
Robisz absolutnie wszystko, by nie zajrzeć w głąb siebie.
Nie jesteś prawdziwym lekarzem.
To dlatego wszczynasz bójki z nieistniejącymi przeciwnikami?
Nie jesteś lekarzem.
Myślę, że jestem. Czuję się prawdziwym lekarzem.
Nie jesteś lekarzem.
Dobrze.
Nie jestem lekarzem. W porządku, zgoda.
Nie chodzi o mnie.
Wróćmy od ciebie. Po twojemu. Prześledźmy twoją drogę.
Powiedz mi. Jak się tutaj znalazłeś?
Jak się tu dostałeś?
Autobusem,
jak zawsze.
A wiesz, co wcześniej mi powiedziałeś?
Że byłeś w miejscu dziwnie podobnym do tego gabinetu,
tyle że w Egipcie. Spotkałeś tam nosorożca
-i... -Hipopotama.
Racja. Tak, hipopotama.
Który mówił.
Jak uważasz? To raczej sens
czy nonsens?
Nonsens.
To mi daje nadzieję.
Naprawdę.
W trudnych sytuacjach umysł często kreuje miejsca,
w których różne jego aspekty szukają schronienia
przed traumatycznymi wspomnieniami.
Próbuje uporządkować rzeczywistość.
Dla niektórych ludzi będzie to zamek.
Dla innych labirynt albo biblioteka.
Albo... psychiatryk?
Tak. Czemu nie. Może być i psychiatryk.
Bardzo zaciekawiła mnie ta nowa... postać zwierzęca.
-Hipopotam? -Bardzo interesujące.
Hipopotam potrafił zburzyć mur dzielący ciebie i Stevena.
Może w końcu byśmy zrozumieli.
Co zrozumieli?
Zanim się zdenerwowałeś, wspomniałeś o jakimś chłopcu.
Pamiętasz go?
Może byś mi o nim opowiedział?
Dziękuję. Czuję się świetnie.
Tak.
Musisz tu świetnie zarabiać.
-Wiesz co? -Dobry jesteś.
Czuję się fantastycznie. Jak nigdy.
Sam trafię do wyjścia. Dziękuję. Doktorze! Nie jesteś...
Uwolnisz potwora... Zniszczy wszystko!
-Zniszczy wszystko! -Bądźcie delikatni!
Nie jestem twoim wrogiem!
Nie! Nie!
Hipek! Hipek!
O, stary!
Niesamowite są te leki.
On wszystko tak przeżywa?
On? Raczej tak.
Jesteście bliźniakami?
-Nie. -Tak jakby.
Fajnie.
To już wszystko rozumiem.
Całkiem jak ja.
Przed chwilą ktoś mnie zastrzelił.
Rany. To może nieźle zryć banię.
Ale zrobiłeś tylko krótką przerwę.
Niestety jesteście martwi.
Co, proszę?
Ale...
Nie żyję? Nie żyjemy?
Tak.
Tak, Marc. Ona ma rację.
Myślę, że umarliśmy.
Tak w ogóle... Mam... Chwilka.
Dawno już nie mieliśmy tu żadnej duszy.
Muszę zebrać myśli... Wybaczcie.
Dobrze, uwaga.
Witaj, zacny wędrowcze... wędrowcy.
W królestwie Duat.
Duat? Egipska kraina zmarłych.
To jest Tawaret,
bogini kobiet i dzieci.
Jest naszą przewodniczką w drodze na tamten świat.
Okej.
Jasne. Czyli to są zaświaty?
-Życie po życiu? -Twoje życie po życiu. Nie ogólne.
Zdziwiłbyś się, jak wiele wzajemnie zależnych
-sfer świadomości istnieje. -Tak.
Na przykład Świat Przodków. Coś pięknego. Ale nieważne.
Mam to wszystko na kartkach.
Zaczekajcie... Przepraszam.
Moment... Pa.
Dobrze, a więc...
Ponieważ ludzki umysł prawdziwej natury Duat nie może
-pojąć... -Tak.
...przedstawia ją sobie jako coś
łatwiejszego do pojęcia.
Psychiatryk to coś nowego,
ale w sumie czemu nie?
Czemu wyobrażamy sobie zaświaty jako szpital psychiatryczny?
Bo jesteśmy nienormalni.
Chorzy psychicznie.
Gadający hipopotam,
gadający martwy ptak, ty wyszedłeś z mojego ciała,
a teraz jeszcze zaświaty.
-Taka jest prawda i... -Ale Marc. Marc.
Ten szpital. Co za wyobraźnia.
-Przepraszam. Jest... -O, stary. Doktor Harrow ma rację.
Doktor Harrow?
Umysł porządkuje rzeczywistość.
-Jest teraz lekarzem? -Udowodnię ci.
Na przykład za tymi drzwiami,
gdy przez nie przejdziemy, będą pacjenci.
I Crawley krzyczący „bingo”.
Rany!
O matko!
Co to jest?
Kraina umarłych.
Nie zwariowałem.
Umarłem.
-Dokąd płyniemy? -Do A'aru.
Na Pole Trzcin, tak, Tawaret?
On jest mądrzejszy, tak?
Jeśli twoje serce osiągnęło równowagę, spędzisz wieczność w raju.
Na Polu Trzcin.
Ale zanim się tam wybierzemy, muszę jeszcze coś...
Ostrożnie! Spokojnie!
Bomba, udało się! Patrzcie!
Troszkę się martwiłam, że rozerwę wam klatki piersiowe.
Co, proszę?
Co ona robi?
Zważy nasze serca na Wadze Sprawiedliwości
i Piórem Prawdy.
Starożytni Egipcjanie wierzyli, że serce zawiera
prawdę o tym, jaki byłeś za życia.
Jeśli na końcu podróży, szale są w równowadze,
dusza może wejść na Pole Trzcin.
-A jeśli nie? -Zostaniesz wyrzucony za burtę.
Zmarli wciągną cię w głąb Duat,
gdzie na wieki zastygniesz w piasku.
Żadnych niezrównoważonych na mojej łajbie. Takie są zasady.
Trzymam za was kciuki.
Chrzanię, co mówi hipopotam. Nie ma mowy, żebyśmy tam trafili.
Pole Trzcin to też nie dla nas.
-To co proponujesz? -Jak będzie trzeba,
zabić hipka i rąbnąć statek.
Zabić?
Chłopaki?
Czemu tak robi? Dlaczego się rusza?
Nie wiem. Tego na moich kartkach nie ma.
Chodzi o serca.
Nie są pełne.
Dla mnie puchar jest zawsze w połowie pełny, ale...
Są niedokończone.
Co to znaczy?
Jeśli Waga nie osiągnie równowagi, wasze dusze trafią do Duat.
Jakieś inne sugestie?
Na tej łodzi są wszystkie wspomnienia.
Nie wiem, co przed sobą ukrywacie, ale radzę,
żebyście tam wrócili i wyznali sobie prawdę.
Zrównoważcie Wagę, nim dopłyniemy do Pola Trzcin,
inaczej wasze dusze przepadną.
-Dobrze. -Jak mamy to zrobić?
Nie wiem. Myślisz, że Layla jest cała?
Tak, na razie.
Jak ją znam, rozpocznie samobójczą misję, by powstrzymać Harrowa.
Czyli musimy się pospieszyć, nie?
Wiesz, co by się jej spodobało?
-Nie mów tego. -Chodzi mi tylko o to, że hipek
jest jeden, nas jest dwóch,
a tą łodzią pewno łatwo się steruje.
-Nie musimy nawet... -Nie musimy zabijać bogini Tawaret?
Nie, znajdź mi kawałek liny to...
A może zróbmy to, co radzi.
Spróbujmy dojść, co przed sobą ukrywamy.
Steven, nie wiem jak u ciebie, ale moja pamięć to wielki bajzel.
Moja też.
Niesamowite.
Ej, co to?
Steven, co chcesz zrobić?
Przejrzeć wszystkie wspomnienia po kolei?
Pamiętasz to?
Nie wiem. Ulica jak ulica.
Ile ulic widziałeś w życiu?
Pomocy!
Słyszałeś?
Hej.
Nic takiego, stołówka pełna trupów.
Łatwo zgadnąć, czyja to robota.
-Twoja. -Zabawne.
Dubaj.
Gabon.
Nowy Jork. Nie wierzę.
O, stary.
Znasz tych ludzi?
Nie. O nie.
Aż tylu?
Zabiłeś ich wszystkich?
To byli przestępcy. Mordercy. Najgorsi z najgorszych.
Chonsu chciał ich ukarać.
Nazywał to ochroną podróżujących nocą.
I pamiętasz wszystkich?
Spróbuj kogoś zabić.
Szybko nie zapomnisz.
Liczyłem, że popełnię błąd i ktoś z nich zabije mnie.
-Lek okazał się klątwą. -Marc!
Widzisz? Spójrz.
Szale ruszają się wolniej. To działa!
Dobra. To co dalej? Co robimy? Teraz ty?
Kto to?
Marc,
co robi dziecko w pokoju pełnym twoich ofiar?
-Steven, nie podchodź do niego. -Hej, mały.
Jak masz na imię? Zaczekaj.
-Czekaj na mnie. -Steven. Stój! Stój!
Przestań! Nie, czekaj! Steven!
Otwórz te drzwi! Otwórz!
-Otwórz drzwi! -Mama?
Gotowe. Jesteście głodni? RoRo?
Mamo, patrz, co narysowałem.
Narysował rybę z jedną płetwą.
Marc, nie dokuczaj bratu.
Miałem brata?
Nie jestem głodny. Idziemy do groty?
Zjemy później.
Chłopcy, wróćcie niedługo.
Hej, Marc. Wiesz, co masz robić?
Mieć oko na brata. Okej?
Narazka.
Siemandero.
Gdzie oni są?
Chodź, idziemy.
Dobra. W porządku.
Ale ja będę Rosserem.
Słyszał pan, doktorze Grant?
Oczywiście.
Brzmi niebezpiecznie.
Doktorze Grant?
-Mama zabraniała, jak pada. -Damy radę. Nie bądź bobas.
Ale super.
O rany. Nie.
Chłopaki?
Musicie stąd wyjść!
Chłopcy?
Nie idźcie dalej!
Woda szybko się podnosi!
Wyłaźcie stąd.
Chłopcy?
Gdzie oni są?
Steven? Wracaj!
Chłopcy?
Chodźcie. Musimy stąd wyjść!
Słyszycie mnie? Słyszycie?
Gdzie jesteście?
Marc! Marc!
-Pomocy! Pomocy! -Marc! Rany.
-RoRo! -Idź w stronę głosu!
-Chłopcy! -Mama!
-Mamo! Chcę do mamy! -Nie. Nie, nie, nie.
Słyszę cię!
-Mamo! -Słyszę, Marc!
RoRo!
-To tylko wspomnienia. Wspomnienia. -Pomocy!
-Mamo! -Cholera, Steve.
Hej, Steven.
Chcę odzyskać RoRo.
Chcę go odzyskać.
Co ty tu robisz?
Chodź, mały.
Miałeś się nim opiekować!
Steven, chodź.
Przez ciebie utonął.
To twoja wina!
Twoja wina!
Hej, Steven. Chodź.
Chodź tu! Stój! Nie idź tam!
Stój!
Wendy? Wendy, proszę cię.
Wendy, proszę.
Zaraz zdmuchniemy świeczki.
Nie przyjdzie.
Mama źle się czuje, Marc.
W tym roku będziemy we dwóch.
Zgoda?
Steven!
Steve!
Co to za urodziny bez ulubionego tortu?
Zajmij się nimi, synu.
Zawsze byłeś o niego zazdrosny.
Odkąd się urodził.
Mogłam się domyślić, że zrobisz coś takiego.
Mamo, co ty robisz?
Steven!
Co stało się w tym pokoju, Marc?
-Dość tego, Steven. Dosyć. -Dobra! Dobra.
Czemu pamiętasz to w ten sposób?
Wcale taka nie była.
Nie. Puść mnie. Chcę wrócić. Co ty ukrywasz?
Co ukrywasz?
Marc, synku. Chodź, do środka.
Będzie się leczyć.
Tata.
-Zajmiemy się tym. -Ty powinieneś się tym zająć.
Czemu tego nie zrobiłeś?
Nie mogę stracić obu synów.
Proszę.
Proszę...
Dość tego, Steven!
Puść mnie!
Gdzie my jesteśmy?
O rany.
Harrow mówił, że jesteś najemnikiem.
Że zabiłeś zakładników.
-Wierzysz w to? -Nie zdziwiłbym się.
Dostałem amnezji, oddaliłem się z jednostki i wyrzucili mnie z armii.
Nie miałem zbyt wielu opcji.
Wynajął mnie mój stary dowódca, Bushman.
Mieliśmy obrabować egipski grobowiec.
Ale Bushman zmienił plan,
kazał rozwalić świadków. Nie zgodziłem się.
Czy to doktor El Fouly?
Ojciec Layli?
Próbowałem ich wywieźć.
Nie udało nam się.
Jak widać.
Co stało się z tobą?
Marnotrawstwo.
Czuję twój ból.
Coś ty za jeden?
Jestem bóg Chonsu.
Szukam wojownika.
Wojownika.
Życzę szczęścia.
Będzie moimi rękami, oczami, zemstą.
Moim wyrokiem na złoczyńców.
Zwiąże swe istnienie ze mną
i będzie unicestwiał złoczyńców, którzy na to zasłużyli.
Pragniesz śmierci
czy pragniesz życia?
Nie wiem.
Twój umysł, czuję go. Pęknięty. Rozbity.
Fascynujący.
Jesteś godnym kandydatem na mego kolejnego sługę.
Czy w zamian za życie
przysięgasz chronić nocnych podróżnych
i nieść moją pomstę przeciw tym, którzy zechcą ich skrzywdzić?
Cwany stary sęp.
Od początku tobą manipulował.
Dzięki niemu żyjemy.
Marc, wykorzystał cię.
A może w ten sposób udało mi się dalej być tym, kim zawsze byłem.
Zabójcą.
Czy przysięgasz chronić nocnych podróżnych
i nieść moją pomstę przeciw tym, którzy zechcą ich skrzywdzić?
Tak.
Patrz.
Waga.
Udało się? Odzyskała równowagę?
Zatem powstań.
Powstań i żyj znów.
Jako moja pięść pomsty.
Jako mój
Księżycowy Rycerz.
Czy to...
Chodź, Marc. Szybko!
Co się dzieje?
Strach ogarnia górny świat.
Niezrównoważone dusze zostały przedwcześnie skazane na piaski.
Niedobrze. Źle się dzieje.
-Harrow. -Rozumiesz, czemu musimy wrócić?
Nawet gdybym mogła was odesłać,
wrócicie do trupa, w którym tkwi kula.
Nie odzyskacie zdrowia.
Możesz dać znać Layli? Proszę. Pomóż nam uwolnić Chonsu.
Na pewno chcesz znów z nim być?
Wyglądało na to, że masz go dość.
Tak było, ale w nim cała nadzieja. Widać tak musi być.
Proszę, Tawaret, pomóż nam.
Proszę.
A czemu nie?
Ozyrysowi się to nie spodoba,
ale wrócić można tylko przez jego bramę.
Wchodźcie z powrotem! Macie mało czasu.
Przywróćcie balans wadze.
Nie chciałeś, żebym wszedł do jednego z pokoi.
-To tam. Tam pójdziemy. -Chwilę.
Poczekaj. Zaczekaj chwileczkę.
Nie musimy znów przez to przechodzić.
Możemy porozmawiać. Pogadajmy.
Tu i teraz. Powiem ci...
Powiem ci wszystko. Okej?
Ale błagam, nie wracajmy tam.
Nie warto.
Nie warto?
Nie warto? Marc, możesz stracić wszystko.
Rozumiesz?
Jeśli nie wrócimy, Harrow wygra,
wszyscy ci ludzi zginą...
Jeśli zginie Layla,
to tylko przez ciebie.
Będzie to twoja wina.
Nie! Nie możesz! Nie zgadzam się!
Nie zrobię tego! Nie zmusisz mnie! Nie zmusisz!
Marc. Marc. Marc.
Przestań. Przestań.
Zrobiliście mi zastrzyk?
Oglądasz za dużo filmów.
Nie możemy na siłę uspokajać pacjentów.
Te czasy minęły. No, chyba że to absolutnie konieczne.
Marc, próbujesz zrobić coś bardzo trudnego.
Jestem z ciebie dumny.
Powrót do tych traumatycznych wspomnień jest bolesny.
Wydają się prawdziwe,
a robisz to od wielu godzin.
Brawo.
Spoglądasz w głąb siebie,
przyglądasz się przeżyciom, które cię uformowały.
Proszę. Weź.
Tak. Jestem z ciebie dumny, Marc.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Odpowiedz mi.
Myślisz, że stworzyłeś Stevena,
by uciec od okropnych rzeczy, jakie zrobiłeś?
A może Steven stworzył Marca, by ukarać świat za to,
co zrobiła ci matka?
Wiesz?
Pamiętasz?
Jest jeden sposób, by się dowiedzieć.
Musisz otworzyć się przed Stevenem.
NIe ma postępu bez zrozumienia.
Dasz radę to zrobić?
Otworzysz się przed Stevenem?
Ja nie... To mój pokój.
Niektóre rzeczy pamiętam, ale tego nie.
To nie mama. To nie jest moja mama.
To nie jest moja mama.
To nie moja mama.
Marc, otwórz drzwi.
Otwieraj te drzwi.
To nie moja mama.
-Otwieraj. -To nie moja mama.
To nie moja mama.
Cholera jasna. Ale tu bałagan.
Lepiej posprzątam, zanim mama zobaczy.
Marc, otwórz te drzwi!
POGROMCA GROBOWCÓW
„Choć od strachów tu się roi, Steven Grant się ich nie boi”.
Wymyśliłeś mnie.
Otwieraj te drzwi!
Teraz nauczysz się
mnie słuchać.
Czemu mnie do tego zmuszasz?
Chcę zobaczyć.
Jesteś ohydny.
Nie musisz na to patrzeć.
Po to istniejesz.
Po to istnieję?
Po to istnieję? Żeby ci ulżyć w stresie?
Myślałem, że to ja jestem oryginałem,
a tymczasem jestem twoim wymysłem.
Masz mieć
szczęśliwe, proste, normalne życie. Rozumiesz?
Ale nieprawdziwe, tak?
I co z tego?
Czy to ważne?
Chcesz pamiętać prawdę?
Że matka cię biła? Nienawidziła cię?
Zrobiła ci z życia piekło?
Kłamiesz. Chcesz mnie zdenerwować.
Ale żyłeś, myśląc, że cię kochała.
Że była dobra. Że wciąż żyje!
Co?
O czym ty mówisz?
Żyje. Rozmawiam z nią codziennie. Co ty gadasz?
Po latach zadzwonił ojciec.
Zaprosił mnie na stypę, ale nie mogłem.
To nie tak. To... Tak nie wolno.
-Przykro mi, Steven. -Nie, nie.
Nie, nie, nie. Nie, dziękuję.
-Nie. Wypuść mnie, wypuść mnie! -Spokojnie. Już dobrze.
Wypuść mnie, wypuść mnie!
Przepraszam bardzo.
Najmocniej przepraszam.
Przestraszył mnie pan. Nieźle pana zmoczyłem.
Steven?
Chwileczkę. Co jest...
Miło znów cię widzieć.
Co to? Jakiś test?
Poznaję to miejsce.
O co chodzi?
-Jestem twoim lekarzem. Pamiętasz? -Moim lekarzem?
-Próbuję ci pomóc. -Doktor Harrow, tak?
-Tak jest. -Patrzcie państwo.
No...
Co za awans społeczny.
Martwiłem się, że już się nie spotkamy.
Dziwne. Ta fryzurka. Ten wąsik.
Zupełny Ned Flanders.
-Steven. -Co Tawaret kombinuje?
To ja. Prosiłem Marca, by się przed tobą otworzył.
Mieliście okazję pomówić?
Tak, on...
Okłamał mnie. I tyle.
A w jakiej sprawie cię okłamał?
Wścibski.
Nie, po prostu... Kiedy się tu zjawiłeś pierwszy raz,
obawiałem się, że w ogóle wyprzesz się Marca.
To znaczy, że my nie...
Ja nas tu sprowadziłem?
Po śmierci matki.
Nie mów tak.
To nieprawda.
Nieprawda.
Widocznie...
Jaja sobie robisz? Nie chcę tego słuchać.
-Widać się pomyliłem. -Moja matka żyje.
Jeszcze raz tak powiesz, to dostanę szału.
Pomyliłem się, okej?
Chcesz z nią porozmawiać? Może zadzwonimy?
Nie masz jej numeru.
Jest w papierach.
-Czekaj, wezwę Dylana. -Nie rób tego.
Dwie sekundki.
Nie zawracaj jej głowy.
Hej, Dylan. Możesz zadzwonić do pani Grant?
I tak nie odbierze.
-Boi się telemarketerów. -Z tobą porozmawia.
Na pewno. Szuka numeru.
Nie rób tego.
Dobrze. Dziękuję.
-Proszę, nie. -Jest sygnał.
Nie niepokój jej, proszę.
Dzień dobry, pani Grant. Mówi doktor Harrow.
Steven jest u mnie. Chce z panią mówić.
Steven, może pogadasz z mamą?
Z mamą...
Mama nie żyje.
Nie żyje.
Nie. Nie zrobię tego.
Nie dam ci tej satysfakcji.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Co...
Gdzie ja jestem?
W mordę, co...
Kurde.
Tylko nie to.
Cześć, mamo. Jak się masz?
Tak...
Nie uwierzysz. Znów się zgubiłem.
Nie wiem, gdzie jestem. Co za dzban!
Wiem, znowu. Pojęcia nie mam.
Rozglądam się po ulicy...
Trochę przypomina Mayfair...
Jeżdżą złą stroną ulicy. Sorki.
To ta chwila. Śmierć matki i stypa, dwa miesiące temu.
Wtedy nasze życia zaczęły się mieszać.
Milwaukee Avenue? Mówi ci to coś?
Nie mogłem...
Nie miałem już na to siły.
Wszystko, co zrobiłem...
Marc,
te straszne rzeczy, które ci mówiła...
Nie miała racji. To nie była twoja wina.
Nie powinienem był brać go do jaskini.
Hej.
Byłeś jeszcze dzieckiem.
To nie była twoja wina.
Czujesz?
Zatrzymaliśmy się.
Bramy.
Bramy Ozyrysa. Chodź. Szybko.
Tawaret, co się dzieje?
Nie widziałam jeszcze z bliska bram do górnego świata.
Jak je otworzyć?
Przykro mi, ale waga wciąż się waha.
To koniec naszej podróży. Nie zatrzymam nieuchronnego.
Naprawdę wam kibicowałam,
ale niezrównoważone dusze Duat upomną się teraz o waszą.
Nie wyglądają przyjaźnie.
Schowaj się. Schowaj.
Gabon. Nowy Jork, Dubaj.
Uważaj!
O nie!
Tawaret!
Nie!
O rany.
Marc, dasz radę.
A skoro jestem tobą...
To ja też dam radę.
Sześć!
Lubię krykieta.
Nie! Nie!
Marc! Marc, nie!
Steven!
Nie, czekaj. Czekaj!
-Czekajcie! -Steven! Szybko!
-Czekaj! -Stać! Biegnie!
Biegnij! Zatrzymać łódź. Zatrzymać!
Czekaj! Czekaj!
O rany.
-Steven! -Czekaj...
Nie, nie, nie! Steven!
Zatrzymaj łódź! Zatrzymaj łódź!
Waga odzyskała balans.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Po informacje na temat zdrowia psychicznego
należy zwrócić się do odpowiednich instytucji.
Napisy: Kuba Wecsile